Boy en Lady

De aankomst.

 

Waar zijn we nu weer terechtgekomen, dacht ik. Na jaren in alle rust te hebben rondgereden in het Brabantse met niets anders aan ons hoofd dan verhalen over petten, honden, Brabantse schonen en zwarte hengsten. Daarnaast liepen we af en toe rond met een kleed met kinderen en liepen we in volle vaart tussen twee stoelen door.  Kort en goed  hadden wij (Boy, een stoere jeweetwel hengst en Lady een ietwat verfijnder paard met af en toe wat nukjes) tot enige jaren geleden een heel erg prettig en relaxed leventje gehad.

 

Op een goede morgen stond er een trailer voor de deur. Verkocht aan iemand met wedstrijdambities. Gedaan was het met onze rust. Na iedere hindernis klonk het jullie zo bekende ja, ja ons in de oren. Ik kan er niets aan doen, maar zodra ik ja, ja hoor ga ik er als een razende vandoor en sleep ik Lady achter mij aan. Al met al een hele leuke tijd gehad totdat de trailer weer voor de deur stond.

 

Na een urenlange rit stonden we in het Twentse land. In een klein weitje naast een mooie overdekte manege omringd door tientallen tinkers. Mijn hormonen (die duidelijk nog wel aanwezig zijn) gierden door mijn, laat ik maar zeggen,  hoofd. Lady werd nog een beetje nukkiger.  Na enige dagen kwamen er twee mensen naar ons toe lopen. Een vrouw, mooi en vriendelijk (een zeldzame combinatie) en een lange grijze kerel met een snor kwamen naar ons kijken. Mij leek het wel wat, dus ik liep gelijk naar ze toe om beiden te verwelkomen. Mijn zusje, nukkig als vaker, bleef een beetje op een afstandje staan.  Het klikte, maar dat heb ik wel vaker, iets in mijn been geloof ik.

 

De mensen leken  enthousiast en  na enig heen en weer gepraat over iets wat ik nooit heb begrepen, werden ze het eens. Waar gaat het over, je wordt er niet warm van, je kunt het niet eten en het werkt zeker niet genezend. Geld noemen ze het geloof ik, papiertjes of getalletjes die je overmaakt. 

 

Ook Lady bleek later toch wel enigszins verheugd te zijn.  Na een iets kortere rit kwamen we aan. Ook hier liepen een groot aantal Tinkers rond. Hele mooie vrouwen zitten er tussen. Ik heb Rob nog maar eens een keer vriendelijk bedankt.              

 

Ik heb heel erg moeten wennen aan het rustige tempo op de bok bij die mensen. Ik stond constant te trappelen voor de koets en te wachten op het zo bekende ja, ja. Maar dat kwam maar niet.  Het tempo ligt hier wat lager. Mijn koetsier stopt ook geregeld om een praatje te maken over van alles en niets. Meestal, zoals ik inmiddels heb geleerd, gaat het over niets.

We lopen eigenlijk altijd buiten. Ik heb die lange grijze man duidelijk kunnen maken dat ik dat toch wel het liefste doe. En als ik eerlijk ben bevalt het rondstappen en draven mij ook wel. Het is een mooie omgeving en van tractoren trok ik mij toch al niet zoveel aan. Laten we hopen dat we ook hier van alles meemaken

 

Ik heb begrepen dat ik hier op mijn gemak oud mag worden.. Ik ben alleen af en toe een beetje jaloers op mijn buurman, een echte Tinkerhengst. Maar als ik af en toe zie welke klappen hij krijgt van een merrie die nog net even geen zin heeft ben ik gelukkig met mijn status als een je weet wel hengst.  

 

Obstipatie.

 

Zeker één keer per week probeer ik een stukje in de streek rond te rijden met mijn tweespan. Zeker één keer per week proberen mijn klanten en mijn familie dit te dwarsbomen met uiterst belangrijke futiliteiten als werk, eten, verjaardagen, buurtvisite’s, nieuwjaarborrels in  augustus en ga zo maar door. De paar keer dat ik dan tijd gevonden heb om te rijden met de beide kanjers Boy en Lady komt Pluvius roet in het eten gooien.

 

Af en toe dus rij ik met mijn tweespan paarden in de streek rond. In voorkomende gevallen gaat er dan iemand mee omdat ik van die leuke paarden heb. Geïmporteerd door Rob, zoals ik heb begrepen. Zelf ben ik een norse bijna vijftiger met grijs haar dat meestal als te lang wordt ervaren.

 

Om de een of andere reden heb ik bijna altijd iemand op de bok zitten met een verhaal over de meest uiteenlopende onderwerpen. Als het inspannen is voltooid en het rijden naast de koetsier toch niet zo spannend blijkt komen de verhalen los.  Dit keer had ik iemand bij mij uit mijn “Groningen” periode. Ik moet even uitleggen dat mijn leven tot nu toe heeft bestaan uit een aantal periodes. Eén van die periodes speelde zich af in Groningen. Oospronkelijk was het de bedoeling dat ik daar ging gaan studeren. De periode duurde ongeveer 10 jaar dus ik ben er altijd vanuit gegaan dat ik wel wat gestudeerd zal hebben. Gedurende één van de lange avondlijke  studiesessies ben ik Marga  tegengekomen. Nog steeds zie ik haar af en toe, zoals die vrijdagmiddag op de bok.

 

Marga vertelde dat ze, door haar studie Frans, haar baan als secretaresse en haar vriend,  zich weinig tijd gunde om gebruik te maken van het toilet. Het gevolg van het gebrek aan tijd was dat zich af en toe dingen ophoopten die je eigenlijk liever niet opgehoopt wil hebben. Het werd zo erg dat ze er mee bij de dokter terecht kwam. Ik zal jullie de verdere details besparen, maar kort en goed is haar verteld dat ze op het toilet haar rust moest nemen. 

En waarmee kun je beter je rust nemen dan met een boek. Marga werd en is nog steeds een enorm belezen vrouw. Iedere morgen zat ze met een boek zeker een half uur op het toilet.   

 

Jullie raden het al, met het onthaasten werd het ontlasten enorm gestimuleerd. Maar zoals iedereen tegenwoordig weet heeft ieder voordeel zijn nadeel. Het nadeel van het lezen van boeken ter stimulatie van de stoelgang was dat de stoelgang ook daadwerkelijk werd gestimuleerd door boeken. Boekwinkels zonder toilet konden niet meer worden bezocht, bibliotheken zijn tegenwoordig uit den boze en alleen het woord  Deventer boekenmarkt doet de druk toenemen.

 

Gelukkig had ik een route gepland door het bos. Al met al een leuke middag op de koets doorgebracht.